WK Madison - Verslag Mix -600 open club - door nonkel Wim

Vrijdagmorgen begonnen we aan de  Mix-600. Al lang van te voren hadden we deze reeks getipt als een mogelijke  klasse waar we in de prijzen konden vallen. Al wisten we dat de tegenstand niet de minste waren. Met goede hoop, het gewicht van het team optimaal en de juiste spirit begonnen we aan dat mooie verhaal.
Het was een reeks van 10 teams waarvan al vlug bleek dat de Europese teams er een beetje bovenuit staken waaronder Jagersrust (Ned), Gastedi (Bask), Eibergen (Ned) en jawel ook Famjanssens (Bel). Nog een zestal teams van de U.S.A. waarvan de DJ’s een serieuze tegenstander was, zo bleek.
De volgorde in de reeks zat in ons voordeel. Telkens hadden we een sterke en de trek erna een mindere tegenstander. In de poulewedstrijden moesten we enkel Gastedi en Jagersrust laten voorgaan. Gastedi hadden we bijna te pakken langs 1 zijde, het scheelde echt weinig. Toch moesten we in deze beide teams onze meerdere herkennen. Tegen Eibergen gingen we voluit in de aanval en namen we deze verrassend genoeg mee, zonder echt tot op de limiet te moeten gaan. Was het voor ons op het verkeerde been of gedachte te brengen?? Dit zullen we wellicht nooit te weten komen.
In elk geval een terechte 3 de plaats na de poule wedstrijden dus rijp voor de kwartfinales.
In de kwartfinales kwamen we uit tegen Jagersust. Met alle moed eraan begonnen, de inzet was natuurlijk bij winst in deze wedstrijd met zekerheid een medaille. Na flink beukwerk moesten we vooruit in ons nadeel. Ze waren te sterk voor ons moeten we eerlijk toegeven. Zo waren we noodgedwongen toegewezen naar de Bronzen finale tegen Eibergen die op hun beurt verloren hadden tegen Gastedi.
Het zou en moest gebeuren tegen Eibergen. Dit met als inzet een Bronzen medaille op het W.K. in Amerika. We waren allemaal zo gemotiveerd om dit tot een overwinning te brengen. De eerste trek begon en na enorm veel druk, kracht en samenspel van Eibergen moesten we deze trek gewonnen geven aan hen. Toch krijg je een mentale tik als je weet dat je deze in de poule 2 maal gepakt hebt. Wisselen van kant. We zagen aan het touwtrekspoor dat dit merkbaar beter was. Betere putten, een baan waar we meer kracht konden zetten. Met vreemde krachten namen we ze mee in onze richting en waren zo opgelucht dat er nog niks verloren was.  Coachen gevraagd om te tossen en hopen op de goede kant. En??? Ja hoor, dik in orde we mochten aan de goede kant blijven staan om die derde en beslissende trek aan te vatten. We waren allemaal zo zeker, misschien te zeker zo bleek, om hier een medaille in de wacht te slepen.
Het noodlot sloeg echter toe… We konden geen vuist meer maken, het was precies op, er zat geen punch meer in. Na enig weerwerk, horten en stoten, voor -en achteruit, hoorden we een fluitsignaal dat de strijd geleverd was. Een enorme teleurstelling hebben we moeten verwerken. Het viel ons echt zwaar, we waren OOO zo dichtbij. Het heeft niet mogen zijn.
Toch moeten we het positieve blijven onthouden. Er is zeker nog progressie mogelijk en geloof me, dat we dit volgende keer tot een beter einde kunnen brengen.
De acteurs van deze klassen waren Jan Hendrickx, Sabine Swaans, Katrien Verpoucke, An Van den Broeck, Wim de Schutter, Els Van de Perre, Wim Janssens, Guy Noyens en Ief Smets. Coach: Dre van de Perre.